سنگینی اشک هایم را بر شانه هایم میکشم...

امّا شانه هایم، تا کی سکوت مرا در خود نگاه می دارد؟

روزی که شانه هایم به تکان افتند...

                             شکست سکوت...
                                          
                                                   و...
              
                                                      روز مرگ من است!
                                                                      
                        اما... 

زندگی « در جویبار لحظه ها جاری است! »

                      شاید...

این مرگ سکوت، زندگی دوباره...

                   به جان بی رمقم ببخشد..

                                    و مرا به خدا امیدوار تر کند!

         نمی دانم... اما می دانم...
    
                           کسی مرا به خویش...
 
                                      می خواند. شاید وقتی دیگر!



+ متن من نیست... برای بابامه! دوران جوانی و این حرفا... :)
++ نیومده دوباره باید برم!